Nieszczęście potrafi narodzić się nieoczekiwanie, w momencie w którym nikt nie jest na nie przygotowany. Tak samo było i tym razem…

Noc okryła całunem miasto Bree, które zdawało bawić się w najlepsze. Karczma wypełniona głosami ucztujących ludzi, na ulicach gwar, kłótnie oraz wrzaski niezadowolonych strażników, którzych ktoś wciąż wolał. Były również krzyki… pełne bólu i przerażenia. Od tego momentu strażnicy mieli pełne ręce roboty, nikomu nie pozwolono wejść do pomieszczeń w których pracowała znana tu wszystkim hobbicka alchemiczka o przesympatycznej naturze. Wiele osób widziało, jak wynoszą ją na noszach z tamtych pomieszczeń. Widziano jej straszliwie pozmienianą twarz, jej pokrwawione odzienie oraz ciało. Dowódca usłyszał wiele od swych ludzi, którzy wspominali wciąż coś o szalonych galopadach na ulicach miasta w wykonaniu tutejszego mężczyzny Miguela oraz Rohańskiego żołnierza, którego imię ktoś zasłyszał – Eriaf. Trzeci jeździec nosił imię Daren, ale nikt głowy za to dać nie chciał. Wszyscy trzej wyruszyli na zachód o świtaniu...

Na początku chciałbym się przywitać z nowego stanowiska,

 jakie mi powierzono. Mam nadzieję, iż spełnię Wasze 

oczekiwania, jak i sama współpraca będzie się układać 

bezkonfliktowo. Mam jasny pogląd na to, w którym 

kierunku endore powinno teraz pójść. Przedstawie tutaj 

plan naszego dzialania. Zmiany jakie chcemy wprowadzic:

 STRONA MECHANICZNA

a) balans walki, zrobienie tego raz a porządnie.

b) spawnet. Nie trzeba mówić dlaczego :)

c) rozwiązanie problemu straży. Porównanie 

   „czy wytracić broń” nie na podstawie gildii, a rasy.

d) zmiana core na nowy (pol098)

e) zmiany w skillach. (głównie chodzi o połączenie kilku w jeden)

Obecnie trwają dyskusje nad stroną fabularną serwera. 

Jak tylko dojdziemy do porozumienia 

opiszemy nasze działania w  kolejnych newsach.

Chciałbym zaznaczyć tutaj, że nie zajmiemy się na 

początku żadną rewolucją. Naszym zadaniem jest najpierw 

uporządkowanie systemów, jakie już mamy, ewentualnie 

usunięcie części z nich. Następnie można pomyśleć o czymś nowym.

To tyle... więcej informacji jak i szczegółów wkrótce....  

Wszystko się zmienia. Ludzie przychodzą i odchodzą, dla mnie zaś już wybitnie przyszedł ten drugi okres. Gdy około rok temu przejąłem EME -  serwer leżał czekając na hipotetycznego upa. Teraz działa sprawnie i w pełni stabilnie. W okresie swego ekipowania poprawiłem kilkaset pomniejszych bugow, a także wyeliminowałem wszystkie krytyczne błędy, wprowadziłem też kilka zupełnie nowych systemów. Niestety czas zmienia także priorytety. Obecnie nie mam już ani dość sił, zaś przede wszystkim brak mi czasu, którego serwer ten wymaga. Swą władzę oraz funkcję kierownika projektu vel "głosu decydującego" składam w ręce Lawryna. Sądzę, iż bez trudu poprowadzi on EME ku dalszemu rozwojowi i chwale. Póki zaś jeszcze jestem na scenie chciałem z tego miejsca podziękować tym dla których warto było poświęcić się temu serwerowi. Na pierwszym miejscu umieszczę Elenwendriel, której niezłomność i pogoda ducha zawsze była dla mnie inspiracją. Podziękować także chciałbym Silvanolowi za wierność, uczciwość i wiele godzin wspólnej, świetnej gry oraz Waryatowi za zawsze trzeźwe spojrzenie na świat i jego waryackie życiowe mądrości. Kolejna osobą której nie sposób bylo by pominąć jest Topola, której chociaż nie znam tak dobrze, jednak swym optymizmem starała sie wspierać mnie w mym dziele. Chciałbym także podziękować Ekipie wraz z którą odbywałem tę zaszczytną służbę. Tu na pierwszym miejscu wymienię Elinkę, która zawsze była skora do pomocy i na której nigdy się nie zawiodłem, oraz na grze z którą spędziłem wiele niezapomnianych godzin. Kolejną osobą jest Lawryn, na którym także zawsze można było śmiało polegać. Nie mogę także zapomnieć o Bomirrze który zawsze mobilizował mnie swym marudzeniem do pracy czy Szczurku wraz z którym przeżyłem wiele świetnych chwil pośród szlaków Śródziemia. Nie będę już przeciągał tego przydługiego pożegnania... *znikł*

Izindu-bêth…

Wielu z Was pewnie wie, jak długo nosiłam się z podjęciem tej decyzji, no ale w końcu nadszedł czas by powiedzieć  „żegnam”. Powodów jeśli kilka, głównie brak czasu. Niestety, gdzieś zgubiła się też radość z tworzenia czegoś fajnego, a pojawiło się zniechęcenie. Doszłam do wniosku, że to już nie jest moja piaskownica, więc czas zabrać swoje zabawki i pozwolić Wam bawić się samodzielnie, tak jak chcecie, we własnym stylu. W tym miejscu wypada pogratulować niektórym motywacji i konsekwencji w działaniu…

Ale koniec marudzenia – czas na podziękowania.

Przede wszystkim dziękuję kolegom z EDT za wiele godzin wspólnej pracy i zabawy, kłótni i śmiechu. Powodzenia chłopaki w tej trudnej i niewdzięcznej roli , robicie naprawdę kawał dobrej roboty, kontynuujcie to, bo mimo wszystko warto– no i życzę wiele cierpliwości, na pewno się Wam przyda.  Szczególnie dziękuję Valamarowi – za to że zaryzykował przyjęcie mnie do Ekipy, za to, że wytrzymywał moje pretensje, marudzenie, za wsparcie, zaufanie i inspirację do dalszej pracy, za godziny spędzone w skryptach – są jeszcze tacy, którzy umieją to docenić; Szczurkowi za dyskusje do 2.00 w nocy i że jego ‘Stokrota...’ potrafiło przywrócić mi trzeźwy osąd; Lawrynowi za cierpliwość w wrzucaniu do gry kolejnych kiecek i ogrom pracy jaką wkłada w to by ten shard funkcjonował.

Dziękuję kochanym Elfom z Rivendell  i Lothlórien – mam nadzieję, że będziecie miło wspominać moją  „opiekę”. Starałam się jak mogłam  - niestety z różnym skutkiem. Chciałabym podziękować każdemu z osobna,  ale trochę Was jest i mogę nie wymienić wszystkich, niemniej specjalne podziękowania należą się Elenwendriel – za wspieranie merytoryczne, za wiedzę, za wszystko.

Dziękuję Strażnikom – za wiele godzin wspólnej gry z moją „straszną i przekoxaną” gmowską postacią – myślcie sobie co chcecie, nie żałuję i zrobiłabym to jeszcze raz.

Dziękuję też ogółowi Graczy – w końcu to Wy również tworzycie fabułę i historię na równi z EDT. I dzięki Wam też sporo się nauczyłam i świetnie bawiłam.  

Jeśli kogoś podczas mojej, niemal rocznej, pracy na EME uraziłam  - przepraszam. Zawsze starałam się być szczera, na pewno nie było moją intencją robienie krzywdy komukolwiek.

Tak na koniec chcę życzyć dobrej zabawy, bo to ma być zabawa - nie psujcie jej sobie i innym.

Pozdrawiam serdecznie,

E.

Słońce już zachodziło, kiedy mieszkańcy miasta Bree przygotowywali się do zebrania miejskiego. Gwar towarzyszący temu nieopadał aż do jego rozpoczęcia. Ludzi ciągle przybywało. Kiedy ostatnie promyki słońca widoczne były na niebie, drzwi sali obrad zostały zamknięte. Rozpoczęło się spokojnie, dopóki nie podjęty został głośny ostatnimi czasy temat kradzieży z siedzib krasnoludzkich. Poruszony został niemalże w każdym calu, gdyż nie raz padały groźby ze strony krasnoludzkich braci, co miasto Bree z ziemią zrównają. Kiedy temat był na wyczerpaniu, do sali wbiegł tęgi mężczyzna, odziany w ciężki pancerz, i kilka głębszych wdechów uprzednio wziąwszy, odparł:

-Krasnoludzi... cały oddział, przybyli po Miguela...

-Doprawdy Kalanerze?

Rzekł do niego sam kustosz i zarazem radny miejski, Miguel, obejmując go jednocześnie bacznym spojrzeniem.

-W takim razie trzeba im wyjść naprzeciw!

Dopowiedział kustosz, po czym zerwał się z miejsca i wyszedl z sali.

W sali zapanował chaos. Wszyscy zaczęli się przekrzykiwać, aż wkońcu usłyszeć się dało znajomy głos, który zagłuszył reszte gawiedzi.

-Nie sądziłem że Miguel postąpi tak pochopnie... Wraz z nim zatem stawie czoła naszym gościom z Gór.

Jak powiedział, tak uczynił i chwile później wraz zresztą mieszkańców zmierzał ku krasnoludom. Dochodząc do południowej bramy, dało się zauważyć pokaźny oddział Naugrimów, odziany w ciężkie płytowe pancerze. Kiedy burmistrz wraz z radą wyszli na przód mieszkańców Bree, jeden z krasnoludów wystapił krok na przód. Grimuald, generałem krasnoludów będący zmierzył spojrzeniem postacie naprzeciwko, i zatrzymał go na kustoszu zaczynając wypytywać się o poniekąd skradzione przedmioty. Wywiazała się zażarta dyskusja. Nagle, podszedłwszy uprzednio do Miguela Kalaner, rozwinał częsciowo w płaszcz zawinięty miecz i do gardła kustosza go przyłożył.

-Zamilcz wreszcie.

Odparł dość spokojnym tonem, zaś na jego twarzy zamalował się niewielki uśmiech. Niemalże w tym samym momencie dało się usłyszeć końskie parsknięcie i tętent kopyt. Zza rogu zabudowań wyjechał jeździec, z włócznią wyciągniętą przed siebie. Podjechawszy do tłumu szybkim ruchem przystawił ją do gardzieli burmistrza. On sam zaś z przestrachem w oczach uniósł jedynie bezradnie ręce. Nagle u jego boku ukazał się znajomy wszystkim jegomość w kapeluszu. Ów mężczyzna to mistrz cechu kupieckiego znajdującego się w Bree, niejaki Ceredir. Spojrzał prosto w oblicze burmistrza i uśmiechnął się szeroko.

-Coo... toż to... zdrada!

Odparł nieco się jąkając burmistrz. Chwile później Kapitan Doren, działając pod wpływem chwili, i widząc przed sobą znienawidzonego człowieka, zbić chciał jego broń. Cios mimo iż celny, był za słaby by całkowicie zbić włócznie. Widząc to, jeździec wyprowadził pchnięcie przebijając gardło burmistrza. On zadławił się krwią i na ziemie upadł. Właśnie wtedy rozpoczęła się bitwa. Doren wraz z obecnymi strażnikami z wściekłością w oczach zaczął napierać na członków cechu. Do walki włączyli się również krasnoludowie. Właśnie z tego powodu, Doren wraz ze strażą zostali z taka łatwością odparci. Kiedy ranni zostali dobici bądz opatrzeni, a niedobitki uciekli, ówczesny mistrz cechu mianował się burmistrzem Bree...